• Instalacja Wytwarzania Wodoru,
• Instalacja Hydrorafinacji Olejów Przepracowanych,
• Instalacja Regeneracji Aminy,
• Instalacja Odzysku Siarki,
• Instalacja Stripingu Wód Kwaśnych.

Do prowadzenia procesu hydrorafinacji niezbędny jest wodór o wysokiej czystości. Wodór wytwarzany jest z gazu ziemnego w procesie reformingu parą wodną. Procesami jednostkowymi koniecznymi do wytworzenia wodoru są:

Siarka zawarta w gazie ziemnym może zatruć katalizator w procesie reformingu i dlatego należy ją usunąć. Odbywa się to w reaktorze wyposażonym w złoże katalizatora, na którym zachodzi uwodornienie związków siarki, a następnie adsorpcja H₂S. Odsiarczony gaz kierowany jest do saturatora gdzie nasycany jest wodą. Gaz procesowy kierowany jest do reformera konwekcyjnego, gdzie na katalizatorze zachodzą właściwe reakcje prowadzące do wytworzenia wodoru. Wymiana ciepła pomiędzy gazami spalinowymi, a rurami wypełnionymi katalizatorem w reformerze następuje przez konwekcję. Gaz opuszczający reformer zawiera również znaczne ilości CO, który jest konwertowany w reaktorze konwersji wysokotemperaturowej do CO₂ z wytworzeniem dodatkowych ilości wodoru. Otrzymany po wykropleniu wody gaz syntezowy kierowany jest do oczyszczania na baterii absorberów na instalacji PSA (sit molekularnych). Gaz odpadowy z PSA wykorzystywany jest jako paliwo w palniku reformera.

Instalacja Hydrorafinacji Olejów Przepracowanych przerabia frakcje olejów smarowych lub napędowych uzyskanych na instalacji Destylacji Olejów Przepracowanych.

Olej wsadowy podawany jest na instalację Hydrorafinacji z odpowiedniego zbiornika magazynowego w parku zbiorników do zbiornika wsadu na instalacji. Olej ten po zmieszaniu ze sprężonym świeżym wodorem i gazem wodorowym obiegowym podgrzewany jest w piecu technologicznym opalanym gazem ziemnym. Mieszanina reakcyjna przechodzi przez pracujące szeregowo wypełnione katalizatorami reaktory demetalizacji i hydrorafinacji.

Zadaniem reaktora demetalizacji jest usunięcie trucizn katalizatora hydrorafinacji (np. związków krzemu i metali). Temperatura na wlocie do tego reaktora zależy od rodzaju przerabianego surowca i fazy cyklu pracy katalizatora (średnia temperatura: 300⁰C - 340⁰C, ciśnienie reakcji ok. 5,5 MPa).

Po przejściu przez złoże ochronne reaktora demetalizacji mieszanina oleju i wodoru kierowana jest do reaktora hydrorafinacji. Mieszanina poreakcyjna przechodzi do gorącego separatora wysokiego ciśnienia gdzie rozdzielana jest na fazę ciekłą i gazową.

Faza gazowa zawierająca głównie H₂, H₂S i CH₄ po zmieszaniu z wodą myjącą i płuczką węglowodorową wprowadzana jest do kolumny oczyszczającej gaz obiegowy. Gaz z kolumny myjącej, przesyłany jest do wysokociśnieniowego mycia aminowego dwuetanoloaminą w celu obniżenia w nim stężenia H₂S. Oczyszczony wodór zawracany jest do procesu. Strumień dwuetanoloaminy bogaty w siarkowodór przesyłany jest do Instalacji Regeneracji Aminy.

Faza ciekła z gorącego separatora wysokiego ciśnienia przechodzi do gorącego separatora niskiego ciśnienia i po odpędzeniu lekkich węglowodorów kierowana jest do stripera parą wodną. Striper wyposażony w skraplacz, zbiornik refluksu i pompę refluksową, oddziela od siebie destylaty ciekłe i gazowe oraz zawodniony hydrorafinat. Hydrorafinat osuszany jest następnie w próżniowej kolumnie suszącej, a po ochłodzeniu kierowany jest na zbiorniki jako gotowy produkt.

Woda kwaśna powstająca w procesie w sposób ciągły kierowana jest do Instalacji Stripingu Wód Kwaśnych.

Przeznaczeniem Instalacji Stripingu Wód Kwaśnych jest odpędzenie z wody kwaśnej rozpuszczonych w niej gazów w celu otrzymania wody o takich własnościach, która nadaje się do dalszego oczyszczania w oczyszczalni ścieków oraz uzyskanie gazu kwaśnego odpowiedniego do obróbki na Instalacji Odzysku Siarki.

Przed skierowaniem wody do oczyszczalni, woda kwaśna kierowana jest do kolumny stripingowej gdzie przy pomocy pary wodnej oddzielony zostaje amoniak i siarkowodór.

Produkt gazowy, w skład którego wchodzą odpędzone gazy i para wodna kierowany jest do skraplacza w celu obniżenia zawartości pary wodnej w gazie kwaśnym, a następnie kierowany jest na Instalację Odzysku Siarki.

Zasiarczony gaz z Instalacji Hydrorafinacji podawany jest do niskociśnieniowego absorbera w celu oczyszczenia go z H₂S przez wymycie roztworem dwuetanoloaminy. Czysty gaz jako opałowy kierowany jest do spalania w piecu na instalacji hydrorafinacji.

Zawierająca siarkowodór dwuetanoloamina z wysokociśnieniowego absorbera gazu obiegowego z instalacji hydrorafinacji oraz z absorbera niskociśnieniowego podawana jest do kolumny regeneracyjnej gdzie odpędzany jest siarkowodór. Pary z góry regeneratora po schłodzeniu i częściowej kondensacji ulegają rozdzieleniu w zbiorniku orosienia na gaz kwaśny i wodę kwaśną, która jest zawracana do kolumny jako orosienie. Gaz kwaśny odprowadzany jest do Instalacji Odzysku Siarki.

Pozbawiona siarkowodoru amina ze spodu regeneratora po ochłodzeniu i filtracji na filtrze mechanicznym i węglowym zawracana jest do procesu absorbcji.

Na Instalację Odzysku Siarki kierowane są gazy pochodzące z Instalacji Regeneracji Aminy, oraz z Instalacji Stripingu Wód Kwaśnych.

Proces ten obejmuje spalanie termiczne, dwa stopnie katalityczne dla reakcji Clausa, trzeci stopień katalityczny Superclausa – bezpośrednie utlenianie H₂S do S, oraz termiczny dopalacz.

Strumienie zawierające H₂S mieszane są z powietrzem i kierowane do spalania. W palniku H₂S częściowo jest spalany do SO₂, główna część H₂S reaguje z SO₂ z utworzeniem S. Wytrącająca się siarka jest kondensowana w podgrzewaczu pary wodnej. Na tym etapie odzyskuje się około 60% siarki zawartej w surowcu. Gaz opuszczający podgrzewacz zawiera znaczną ilość H₂S i SO₂. Dalsza przemiana w kierunku odzysku siarki przebiega w dwóch reaktorach z wysokoreaktywnymi katalizatorami. Przed wejściem do każdego z reaktorów strumień jest ogrzewany do osiągnięcia optymalnej temperatury dla katalitycznej konwersji. Gaz z każdego reaktora przechodzi do kondensatora, a powstająca S jest odprowadzana przez zamknięcie hydrauliczne do zbiornika. Na tym etapie zostaje usunięte 95% siarki zawartej w surowcu. W celu odzyskania 98% siarki niezbędny jest trzeci stopień katalityczny (Superclaus). Gaz z trzeciego podgrzewacza jest mieszany z dodatkowym powietrzem w mieszalniku statycznym przed wejściem do reaktora Superclausa. W tym reaktorze H₂S jest selektywnie utleniany do S. Gaz przechodzi następnie przez końcowy kondensator z wykropleniem się siarki.

Gazy resztkowe zawierają jeszcze pewną ilość H₂S niebezpieczną dla środowiska i dlatego kierowane są do termicznego dopalacza.